اتاق من

artoon — Mon, 03 Aug 2009 22:29:18 GMT

امیر جان میلادت مبارک ... .
خبر ، خبر دردناکی بود
بغض من ترکید.یا بهتر بگویم،ترکاند!!

برای بار هزارم.باز هم همه جا به دروغ از رفتن "امیر جوادی فر" خبر می دهند.بعد از "تورج نگهبان"،"جمشید شیبانی"،"پرویز مقصدی" و "عبدی یمینی" که هم اینک با ما هستند حالا نوبت "امیر جوادی فر" رسیده است که دوباره حضورش را جشن بگیریم.
من و "امیر جوادی فر" سر کوچه ی "شهیار" به هم گره می خوریم و خدای من چه عشقی دارد پیدا کردن دوستانی از این دست.
"امیر جوادی فر" انسان پرُی بود،انگار که بیش از اندازه می دانست،امکان نداشت روزی با او در باب ترانه و موسیقی و "شهیار" حرفی زده نشود،از ترانه هایش،از عاشقانه هایش.دهانش همیشه پُر بود از عطر غزل.
آری یکی دیگر از ما کم شد،از ما پرید و به اوج آزادی پر کشید،
من اما باور نمی کنم پر کشیدنش را،چراکه هنوز چراغ اسمش روشن است،هموز جواب می دهد،باور نمی کنم که "امیر جوادی فر" دیگر نباشد!!

واژه تمام شد

اما

"امیر دلریخته" اینجاست،این را من نمی گویم،همه می گویند.این را همه ی بچه های هوادار شهیار می گویند،همه با هم یک صدا تو را صدا می زنند
تو را
امیر دلریخته را
تا میلادت را پیشایش به تو تبریک بگویند
به تو
امیر دلریخته ی عزیز

بخواب آروم عزیز یکی یکدونه

بخواب ای خونه ی بی سقف ویرونه

بخواب آروم گل پونه گل پونه

بخواب این خونه اینجوری نمی مونه*

------------ ------------ ------------

*شعر از شهیار قنبری

artoon — Mon, 18 Aug 2008 10:27:18 GMT

لام مثل لمپن

میم مثل مهرداد

در پی فرمایشات محترم آقایان شهروز و نادر رفیعی مطالبی هست که باید عنوان شود...

این سوزش،این سوختگی تحتانی از سرٍ چیست !؟

کارنامه ی شما چیست آقایان به اصطلاح هنری!؟

شما کجای جهان ایستاده اید!؟ جهان که نه! حتماً به همراه مهرداد آسمانی سرِ محله هستید،کت بر دوش و پا به دیوار !!که لابد یقه ی شما از یقه ی مهرداد آسمانی کمی بسته تر است!!شما از ترانه چه می دانید!؟از انسان متعهد!؟هنرمند متعهد!؟ اصلاً چیزی هست که بدانید!؟ بلهُ حتماً هست!! از دبی تا دلمان بخواهد می دانید و با خبرید!! از آگهی هایش!!از کاباره و هتل هایش!!

اما اندازه ی شاعران ناب و هنرمندان متعهد را خوب بلد نیستید!!همین است که باعث می شود دهان به هر کسی باز کنید و بدبو شوید!! و در تلوزیون های خاموش و بیهوش ۲۴ ساعته در حالی که پایین صفحه همینجور آگهی های دبی و کمربند و پستان بند و فلان چیز لاغری و زیبایی عبور می کند !! این دهان پر چرک شماست که جایز نیست اسم هرکس را بیاورد،اما می آورد تا بگوید من هم سر کوچه هستم،من هم لات بازی بلدم،من حرف ندارم،دعوا دارم..!!

پیشنهاد ما به شما این است که به کِرِم فروشی ادمه دهید،آگهی های دبی را هم بی وقفه پخش کنید دنبال دردسر هم نگردید..!! مهرداد آسمانی را هم اگر دیدید بگویید مجبور نیست ترانه های سنگین بخواند،برگردد به چند سال پیش و خاطرات "خاتون چشم عسلی" را زنده کند،البته از آنجایی که هنرمند باید شبیه کارهایش باشد،ایشان می بایست کمی ته ریش،موی فر،و خوب یقعه که همیشه باز است و کاپشن چرمی هم فراموش نشود درست به شکل زیر:

آرمین م.

در همین رابطه بخوانید:

حقیقت و آینه

artoon — Wed, 02 Jan 2008 18:43:39 GMT

زن در یک قدمی است

بوسه را آغاز کن ...

artoon — Mon, 26 Nov 2007 15:18:18 GMT

خانم ها ، آقایان

این است عمق تفکر ، شعور ،فرهنگ و سوادِ جمهوری سلامی :

در لینک زیر به تصویر "علی دایی" بر روزنامه ی قدس نگاهی بیاندازید . . . .

روزنامه قدس

با یا بی کراوات ؟!

مسئله این است...!!

-در همین رابطه لینک زیر را بخوانید:

http://www.iranianuk.com/article.php?id=22510

برای حمید قنبری بزرگ

artoon — Fri, 12 Oct 2007 15:02:18 GMT

"ایگناسیو سانچز مخیاس"* یا با تلفظ درست تر "اینازیو سانشز مییاس" گاوباز معروف اسپانیائی،پس از سال ها جنگ و جدال با گاو های نر وحشی در میدان گاوبازی کشته می شود.

این شعرِ "فدریکو گارسیا لورکا" ی بزرگ است : مرثیه ای بر مرگ "سانشز میاس" :

زخم و مرگ

در ساعت پنج عصر.
درست ساعت پنج عصر بود.
پسری پارچه‌ی سفید را آورد
                    در ساعت پنج عصر
سبدی آهک، از پیش آماده
                     در ساعت پنج عصر
باقی همه مرگ بود و تنها مرگ
                      در ساعت پنج عصر
باد با خود برد تکه‌های پنبه را هر سوی
                     در ساعت پنج عصر
و زنگار، بذرِ نیکل و بذرِ بلور افشاند
                    در ساعت پنج عصر .
اینک ستیزِ یوز و کبوتر
                    در ساعت پنج عصر .
رانی با شاخی مصیبت‌بار
                    در ساعت پنج عصر .
ناقوس‌های دود و زرنیخ
                    در ساعت پنج عصر .
کرنای سوگ و نوحه را آغاز کردند
                    در ساعت پنج عصر .
در هر کنار کوچه، دسته‌های خاموشی
                    در ساعت پنج عصر .
و گاو نر، تنها دلِ برپای مانده
                    در ساعت پنج عصر .
چون برف خوی کرد و عرق بر تن نشستش
                    در ساعت پنج عصر .
چون یُد فروپوشید یکسر سطح میدان را
                    در ساعت پنج عصر .
مرگ در زخم‌های گرم بیضه کرد
                    در ساعت پنج عصر .
بی‌هیچ بیش و کم در ساعت پنج عصر.
تابوت چرخداری در حُکمِ بسترش
                    در ساعت پنج عصر .
نِی‌ها و استخوان‌ها در گوشش می‌نوازند
                    در ساعت پنج عصر .
تازه گاوِ نر به سویش نعره برمی‌داشت
                    در ساعت پنج عصر .
که اتاق از احتضار مرگ چون رنگین‌کمانی بود
                    در ساعت پنج عصر .
قانقرایا می‌رسید از دور
                    در ساعت پنج عصر .
بوقِ زنبق در کشاله‌ی سبزِ ران
                    در ساعت پنج عصر .
زخم‌ها می‌سوخت چون خورشید
                    در ساعت پنج عصر .
و در هم خُرد کرد انبوهیِ مردم دریچه‌ها و درها را
                     در ساعت پنج عصر .
در ساعت پنج عصر .
آی، چه موحش پنج عصری بود !
ساعت پنج بود بر تمامی ساعت‌ها !
ساعت پنج بود در تاریکی شامگاه !

ترجمه ی احمد شاملو

و این بار پرواز "حمید قنبری" ، که در هنر ایران همه کار کرد و تا همین چند شب پیش هم با ما بود به امید روزی آفتابی ماند و ماند و سر انجام از جزیره ی آدم کوچولو ها هجرت کرد.از میان روضه خوان ها.از خاک به افلاک.

و ماندگار شد... .

و بار دیگر فدریکو گارسیا لورکا که این چنین می گوید :

در این‌جا هرآن‌کس که می‌میرد، زنده‌تر از هنگامه‌یی‌ست که روزگار می‌گذراند.
     دیده‌ام که مرا کشته‌اند،
             کافه‌ها را، کلیساها را، گورستان‌ها را کاویده‌اند،
                      گنجه‌ها، قفسه‌ها را گشودند،
                               به اسکلت‌ها دستبرد زدند و دندان‌های طلا را ربودند
                                        با این همه مرا نیافتند،
        بر من دست یافتند؟
                 نه، هرگز !!

آرمین م.

*Ignacio Sanchez Mejias

artoon — Sat, 15 Sep 2007 22:45:18 GMT

وقتی که آدمی همه ی حقارت اش را با خط بد با هرزه نامه بالا می آورد که امنيه خانه بودن اش را هورا کشد،دچار غمنامه ای می شويم که شاعر کش؟نه!ترانه کش؟نه!که انسان کش است...

"احمد شاملو" شعرهايش را با تنفس ترياک می نوشت،"هوشنگ گلشيری" نوشته هايش را با پرتاب دود ترياک به آسمان به کاغذ هديه می داد...که چی؟فرمايشی بود؟

انسان کشان در خانه ای با خط بد با رنگ بد با همه ی هرزه گيشان،بزرگی را،ترانه نويسی را به باد هرزه گرفتند،با کلامی که لياقت خود و خانواده ی چارواداريشان بود و هست...

به ياد می آورم اين بی شرمان که همه ی کلامشان را بايد بالا آورد،بارها و بارها به من،آرمين(دوست نازنين هم خانه در اصفهان) و دوستان نازنين دیگری با تند ترين واژگان آفرينش شده در زبان پارسی،توهين کردند،چيزی نگفتيم،اهميّتی نداشت...امّا داستان تمام نشد،هرزه نويسی به جايي رسيد که اين بار"شهيار قنبری" مورد هجوم حقارت اين پست مايگان بی حرمت واقع شد...می خندم،بسيار می خندم...

خانه به ما ياد نداده که هوادار "اتاق خواب" نباشيم،چه می توان گفت؟در اين صحنه ی خونباره،که از بام تا شام و از شام تا بام شلاق است و استبداد،تير است و خون،اين گونه به مهمترين مبارز اين سال ها،که نه تنها در ترانه،شعر و نمايشنامه های راديويي که در برنامه های تلويزيونی و راديويي بارها و بارها حقارت اين رژيم را به رخ من و تو می کشد،اين گونه برخورد کنيم...نه به تولّدمان نه به عزايمان...قرار است حقيقت آزاد شود،امّا نه تنها حقيقت آزاد نشد(که آزاد بود) بلکه حقارتشان بيش از پيش عريان شد...استبداد مرگبار اين ديار کوتوله ايست برای من و ما...صبح رهايي نزديک است،نزديک نزديک...

*...

اين سرزمين مرده هاست

اين سرزمين کاکتوس هاست

اينجا پيکره های سنگی برافراشته اند

و آنان در زير سو سوی ستاره ای غروب کنان

تضرع دست های مرده ای را دريافت می دارند

آيا در دگر ديار،مرگ هم

چنين است

که تنها بيدار می شويم

وهمان ساعت

از محبت به خود می لرزيم

و لب هايي که خواهان بوسيدنند

به سنگ های شکسته نماز می گزارند...

*تکه ای از شعر مردان پوک از دفتر آهنگ های چهارگانه نوشته ی ت.اس.اليوت ترجمه ی پرويز لشکری

هامون شیرازی

نمایش همزمان در وبلاگ کاردستی

artoon — Sat, 25 Aug 2007 12:30:54 GMT

هنگامی که مارکس میگوید: «در یک جامعه طبقاتی ثروت در سویی انباشته می‌شود و فقر و گرسنگی و فلاکت در سویی دیگر در حالیکه مولد ثروت طبقه محروم است.» و علی (ع) می‌گوید: «قصری بر پا نمی‌شود مگر آنکه هزاران نفر فقیر گردند.» در این دو گفته نزدیکی بسیاری وجود دارد و در این تاریخ می‌توان از مولا علی به عنوان نخستین سوسیالیست جهان نام برد و از سلمان پارسی ها و اباذر غفاری ها.

در ایران انسان را به خاطر داشتن فکر و اندیشیدن محاکمه می‌کنند. این نوع برخورد با یک جوان یادآور انکیزیسیون و تفتیش عقاید قرون وسطایی است.»

"شکاف"

زاده شدن
برنیزه‌ی تاریک
همچون میلادِ گشاده‌ی زخمی.
سِفْرِ یگانه‌ی فرصت را
سراسر
در سلسله پیمودن.
برشعله‌ی خویش
سوختن

تاجرقه‌ی واپسین،
برشعله‌ی حرمتی
که درخاک راهش
یافته‌اند

بردگان
این چنین‌اند.

این چنین سرخ و لوند
برخار بوته‌ی خون
شکفتن

وینچنین گردن فراز
برتازیانه زارِ تحقیر
گذشتن

و راه را تاغایتِ نفرت

بریدن.

آه، ‌ازکه سخن می‌گویم؟
ما بی چرا زندگانیم
آنان به چرا مرگِ‌ خود آگاه‌هان‌اند.

از احمد شاملو ،برای خسرو گلسرخی

artoon — Sun, 13 May 2007 10:06:18 GMT

برای نخستین بار در جهان به دست متخصصان توانمند این مرز و بوم فیل هوا شد

یکی از قسمتهای ثابت بخشهای خبریه رادیو و تلویزیون،

اختراعات، اکتشافات و دستاوردهای محیرالعقول جوانان این مرز و بومه.خبرهایی که بعضی هاشون آدم رو از شدت افتخار و غرور دچار انفجار میکنه. البته توخیلی از موارد سرمستی ناشی از این خبر با بعضی مسائل از بین میره. مثلا میشنویم که خبر بزرگنمایی شده یا از اون بدتر به کل جعلی بوده. اگه این موارد یکی دو بار اتفاق میافتاد قابل چشمپوشی بود ولی با وضع فعلی که مثله نقل و نبات دستاوردهای عجیب غریب به خورد ملت داده میشه تردیدی باقی نمیمونه که یه سیاستی پشت این قضیه هست.

بیاین با هم یه نگاهی به دستاوردهای خفن علمی ایران تو این یک سال گذشته بندازیم. بعد یه نتیجه گیری هم میکنیم.

۲۱ شهریور- نخستین بار در کشور دستگاه گردو پوست کنی طراحی و ساخته شد (ای ول!!!!)

۱۴ شهریور- دارو ایدز توسط دانشمندان ایرانی کشف شد.!!!!!!! (بابا یه جور ببند که بشه روش ماله کشید)

۲۹ مرداد- براي نخستين بار در جهان روش نوینی برای تولید PVCتوسط پژوهشگران ايراني ابداع شد

۲۱ مرداد- موفقيت پژوهشگران «رويان» در درمان سيروز كبدي با پيوند سلول‌هاي بنيادي (فعلا که رویان حرف اولو بین مراکز تحقیقاتیه دنیا میزنه)

۱۰ مرداد- سبكترين پرنده دست‌ساز جهان در ايران ساخته شد (این پرنده قناری نام گرفت)

۱۰ مرداد- ايران موفق به درمان بيماران ضايعات نخاعي شد (ای امااااااااااااااااااااان)

۲۷ تیر- دستیابی پژوهشگران ايراني به دانش مديريت احتراق ريز دانه‌هاي جامد برای اولین بار در دنیا

۲۰ خرداد- با تلاش دو دانش‌آموز مبتكر محقق شد: طراحي نوعي اگزوز مخصوص خودروهاي سنگين با قابليت خروج هواي پاك (من هنوز تو کف اینم این از اون کاراییه که میتونه دنیا رو تکون بده ولی متاسفانه با عقل جور در نمیاد)

۱۷ خرداد- موفقيت پژوهشگر شركت گاز استان فارس (کلا موفق شدن ایشالا همیشه موفق باشن)

۲۴ اردیبهشت- طراحی و ساخت كلاچ مدرن توسط مخترعان ایرانی (ای بر پدر و مادر کسی که باعث و بانی ساخت خورو تو ایران شد )

۲۰ اردیبهشت- طراحی شناساگر تنفسي الكل، توسط چند مبتکر ایرانی (این یکی از اوجب واجباته قابل توجه کسایی که تو تنفسشون الکل یافت میشه)

۱۷ اردیبهشت- ساخت دستگاهي براي توليد برق از تلاطم امواج دريا، توسط یک معلم خراسانی (میگن فلانی آب نداره ولی شناگر ماهریه، آخه خراسان دریاش کجا بود)

۱۱ اردیبهشت- برای اولین بار در جهان، دانش آموز دختر کرجی بوق الکترونیکی بی صدا ساخت (احتمالا برنامه بعدی این خانم ساخت لامپ بی نوره که معلق میزنه)

۲۶ فروردین- برای نخستین بار در خاورمیانه، متخصصان ایرانی موفق به ساخت دستگاه خم کننده لوله شدند (آفرین به این میگن اختراع)

۲۳ فروردین- پژوهشگران ايراني، براي نخستين بار در جهان، موفق به افزايش انرژي مغناطيسي نانوآلياژ مغناطيسي بدون افزودن مواد مغناطيسي شدند (دمه اون دانشجویی که پایان نامه خودشو تا این حد بزرگ کرده گرم)

۱۹ فروردین- برای نخستین بار در جهان، نرم افزار درمان ارتدنسی توسط یک دندانپزشک ایرانی طراحی شد

۱۳ فروردین- ایران سریع ترین موشک جهان را ساخت (!!!!!!!!!!!!!!!!!!)

۱ اسفند- ساخت دستگاه درمان "وزوز گوش" در ایران (بالاخره یکی یه کاره مفید کرد)

۲۲ آذر- یک ایرانی معمای انیشتین را پس از نیم قرن حل کرد.(تن انشتن بدبخت رو تو گور رو ویبره بردین)

البته به بحث انرژی هسته ای هم که نمیشه نزدیک شد. انرژی هسته ای موقع بحث با سایر کشورها کاملا یه موضوع فنی و علمیه و کشورای دیگه نباید دید سیاسی داشته باشن. همین موضوع تو داخل کشور یه بحث کاملا امنیتیه که نباید در مورد وجوبش بحث کرد. البته ما هم حرفی نداریم و معتقدیم که ایرانیان قومی هستند که از هزاران سال پیش انرژی هسته ای را حق مسلم خود میدانستند.

آدم با شنیدن این اخبار یاد یه جمله معروف میافته:"قسم حضرت عباست رو باور کنم یا دم خروس رو؟"

دم خروس همون عقب موندگی و فرسودگیه تکنولوژیکی ایرانه که کتمان کردنش خیلی رو میخواد.



                               نگارنده: سهیل (بند 209)

artoon — Sun, 01 Apr 2007 18:32:18 GMT

دروغ سیزده بدر امسال را شما بگویید ؟!؟

البته شايد بعد از ۲۸ سال واقعا به اين اجماع

رسيده باشيم كه دروغ ۱۳ معنايي ندارد و دروغ

تنها دروغي بود كه در اول آوريل ۱۳۵۸ به

صندوقها ريخته شد .!

قضيه‌ي شوخي يا دروغ اول آوريل که در فرانسه به آن «ماهي آوريل» Poisson d’avril مي‌گويند و اول آوريل با يک روز اختلاف، مصادف با سيزده نوروز ما است، ماجرايي است که ريشه‌ي آن از فرماني آب مي‌خورد که در حدود نيم قرن پيش، از طرف «شارل نهم»، پادشاه فرانسه صادر شده است. در واقع اين پادشاه که فرزند «هانري دوم» و «کاترين دومديسي» است، با آن‌که چهارده سال به ظاهر سلطنت کرده ولي معروف است که جز اجراي اوامر مادر، به کار ديگري نپرداخته‌است. يکي از اين اوامر، موضوع تغيير آغاز سال بوده، از اول آوريل به اول ژانويه. يعني از ماهي که مقارن عيد پاک است – روز رستاخيز عيسي پس از به صليب کشيدنش – به ماهي که متعاقب ميلاد مسيح مي‌آيد و اگر روز نوئل يا کريسمس که براي تولد عيسي در نظر گرفته شده، در 25 دسامبر، ثابت است، روز عيد پاک که اولين يک‌شنبه‌اي است که از آغاز بهار متعاقب بدر کامل ماه (شب چهارده) فرا مي‌رسد، ثابت نيست و بين 22 ماه مارس تا 25 آوريل جا بجا مي‌شود.

اين تغيير آغاز سال که عملأ ارج و منزلت روز اول آوريل را به روز اول ژانويه منتقل کرده بود، آن‌چه براي روز اول آوريل، در مقابل آن همه بزن و بکوب‌ها و عيديها و هدايايي که قبلأ در چنين روزي رد و بدل مي‌شد، بجا نهاد، چيزي درحد شوخي و مسخرگي و دست انداختن اين روزي شد که با يک فرمان از اعتبار افتاده بود. ادامه‌ي اين شوخي‌ها به تدريج تبديل به اين راه و رسم شد که مردم در چنين روزي با دروغ‌هايي سر به سر هم بگذارند و به اين دروغ‌ها نيز نام «ماهي آوريل» بدهند و.... .

ارتباط دروغ سيزده با دروغ اول آوريل

در ايران، اولين نشريه‌اي که دروغ اول آوريل را دروغ سيزده نوروز کرد – که يک روز با اول آوريل فاصله دارد – روزنامه‌ي «نبرد» خسرو اقبال يود که محمود تفضلي، جواد فاضل، حسن ارسنجاني، جهانگير تفضلي و اسماعيل پوروالي و سه، چهار تن ديگر در آن قلم مي‌زدند.

شماره‌ي سيزده فروردين سال 1322 شمسي روزنامه‌ي «نبرد» را يک‌پارچه به صورت دروغ درآورده شد. يکي از اين دروغ‌ها، نطقي بود از هيتلر که در آن بحبوحه‌ي جنگ، دستور آتش‌بس مي‌داد و اين مژده‌اي بود که همه‌ي مردم از پير و جوان ، زن و مرد و بزرگ و کوچک را خوشحال مي‌کرد. در کنار اين دروغ شادي‌دهنده، دروغ آزار‌دهنده‌اي که در آن روز بساط سيزده نوروز خيلي ها را به هم ريخت، خبر فوت «حاج محتشم السلطنه» رئيس مجلس وقت بود که چون در بين مردم تهران بخصوص بازاريها وجهه و احترام و اعتباري خاص داشت. هزارها نفر راه خانه‌ي او را درپيش گرفتند تا در مراسم تشييع جنازه‌اش شرکت کنند.

اما به دو دليل مي توان گفت كه دروغ اول آوريل از دروغ سيزده خيلي بهتر است :

نخست اين‌که در فرهنگ کهن ايران‌زمين، دروغ اکيداً -در هر شکل و با هر بهانه‌ای- نفی شده است و در مقابل راستی و درست كرداري توصيه. هرچند با روی کار آمدن جمهوری اسلامی بازار رياکار و نيرنگ و دروغ رونق صد چندان گرفت .

و دليل دوم مصادف‌شدنِ اوّل آپريل با روز تاريخی دوازدهم فرودين است. در اين روز بزرگ‌ترين دروغ تاريخ ايران گفته شد: "جمهوری اسلامی آری"!

حال شما دروغ سيزده امسال را بگوييد !!!!!

در ايران باستان و در دوران کهن اين سرزمين، سيزدهمين روز از سال جديد را روز طلب باران براي کشتزار‌هاي نورسته در بهار مي دانستند و فلسفه‌ي بيرون رفتن از خانه و گذراندن روز در دشت و دمن و صحرا نيز بر همين اساس بوده‌است.

در ايران باستان، روزهاي ماه، هرکدام نامي ويژه داشته‌اند، چنان‌که روز سيزده فروردين متعلق به ايزد باران بوده که آن ايزد «تير» يا «تيشتري» مي ناميده‌اند. در اسطوره‌هاي باستاني چنين آمده که اين ايزد در هيأت اسبي، با ديو خشک‌سالي و خشکي که ديو «اپوش» نام دارد درگير نبردي سرنوشت‌ساز است. چنان‌که اگر در اين نبرد شکست بخورد، بلاي خشکي و خشک‌سالي بر سرزمين ما نازل مي‌شود. در اثر کم آبي و بي‌آبي، گياهان و درختان مي‌خشکند و زندگي انسان، گياه و حيوان در مخاطره مي‌افتد و اگر بر ديو خشک سالي پيروز گردد، سرسبزي، فراواني محصول را به ارمغان مي‌آورد.

از جمله مراسم اين روز :

انداختن سبزه است در آب روان جويبارها که نمادي است از دادن فديه به ايزدبانوي آب «آناهيتا»

سنت خوردن غذا در دشت و صحرا در چنين روزي، نشانه‌ي همان فديه دادن به ايزد باران است تا کشت هاي نودميده را سيراب کند.

همچنين گره‌زدن دو شاخه‌ي سبزه و يا گياه، نمادي است از پيوند زن و مرد و تداوم نسل انسان و ....

علی از يار دبستانی

بغض تاریخی....

artoon — Sun, 18 Mar 2007 08:30:18 GMT

بهار کجاست؟بهار خانم کجاست؟

بهار خانم غیبت دارد،یک غیبت تاریخی به اندازه ی ۲۸ سال.بهار خانم اما نرفت،که ما تبعیدش کردیم،ما غیبش کردیم،ما دوستش نداشتیم. باری،اگر با جادوگر هم پیمان نمی شدیم،اگر در سیاهی ابر ناپدید نمی شدیم،اگر محو تازی نامه ها نمی شدیم،بهار خانم در کوچه های بی کسی گم نمی شد!!

اما تا کی؟تا کی باید بهار خانم را انتظار کشید؟!تا کی باید شکوفه های بهاری را گریست!؟ گریست و تازه نشد،سبز نشد.بهاری نشد!!

پدر و پسر،برای فردایی بهتر می کوشند،جادوگر پیر هندی از راه می رسد،فال می گیرد و فالنامه پخش می کند.جمعیت به لانه ی او می روند تا جادو را باور کنند!! جادو اما باور می کند!!باور طلسم می کند!!روز بعد،طلسم شدگان علیه پدر و پسر بلند می شوند.......تصویر سیاه می شود...!!

و اکنون بهار خانم ما را با فالگیر تنها گذاشته و این سیاهی هنوز و هنوز دارد جان می گیرد،دارد رشد می کند و سنگین تر می شود...تنها باید نابود کند تا پیش برود..!! چرا که به قول نویسنده: انسان براي پيروزي آفريده شده است، او را ميتوان نابود كرد ولي نميتوان شكست داد!!

این حکایت دیروز و هنوز ماست..!!دیروزی که برای بهشت عجله کردیم،و امروزی که مادری برای سیر کردن فرزندانش،پوست مرغ* می خرد و می جوشاند تا بخورند!!امروزی که قرار بود پول نفت سر سفره ها آورده شود!! و فردایی که بهتر است زاده نشود..!!

*نمی توان چنین صحنه ای دید و بد نشد،اشکبار نشد،شکسته نشد.زن از مرغ فروشی دور می شود و مرا در خیال با دوزخیان تنها می گذارد، مشت های گره کرده در هوا،زمستان ۵۷،شعار پشت شعار،حجاب سیاه،کربلا،شهید،جانباز،گمنام، همه و همه از جلو چشمانم گذر می کنند.....

تا امروز.....تا هر روز.....تا نوروز......

سال نو مبارک!!